More I learn, the more knowledge I get

เพลงเพราะๆ และโรแมนติกแบบนี้ฟังแล้วอบอุ่นใจจังเลย

 

หนาว… ช่างหนาวจัง... ช่างหนาวใจ

อยากมีคนผิงไฟ...ใกล้ๆกัน…

มีผู้คนตั้งมากมาย ...รอบกายของฉัน

แต่ใครคนนั้น ...อยู่หนใด...

* หนาวลมห่มผ้าห่ม... ก็พอจะคลายหนาว

แต่ฉันหนาว....ที่หัวใจ......

อยากมีใครสักคน เคียงข้างในคืนเหน็บหนาว…

แตะที่ไหล่เบาๆให้พออุ่นใจ…

ไม่ต้องมีคำพูดสักคำ

แค่กอดฉันไว้...........

(เราจะผ่านคืนนี้ไป..ด้วยกัน…. )

(บนทางชีวิตที่เดียวดาย.... คืนที่เหน็บหนาวใจ.... ขอแค่ใครสักคน..ไว้กอด...)

 

ไม่มีผ้าห่มใด

อุ่นใจเท่าอ้อมกอด

กอดคือผ้าห่มที่มีหัวใจ......

(ซ้ำ * )

 

เพลงเพราะๆ และโรแมนติกแบบนี้ฟังแล้วอบอุ่นใจจังเลย

 

หนาว… ช่างหนาวจัง... ช่างหนาวใจ

อยากมีคนผิงไฟ...ใกล้ๆกัน…

มีผู้คนตั้งมากมาย ...รอบกายของฉัน

แต่ใครคนนั้น ...อยู่หนใด...

* หนาวลมห่มผ้าห่ม... ก็พอจะคลายหนาว

แต่ฉันหนาว....ที่หัวใจ......

อยากมีใครสักคน เคียงข้างในคืนเหน็บหนาว…

แตะที่ไหล่เบาๆให้พออุ่นใจ…

ไม่ต้องมีคำพูดสักคำ

แค่กอดฉันไว้...........

(เราจะผ่านคืนนี้ไป..ด้วยกัน…. )

(บนทางชีวิตที่เดียวดาย.... คืนที่เหน็บหนาวใจ.... ขอแค่ใครสักคน..ไว้กอด...)

 

ไม่มีผ้าห่มใด

อุ่นใจเท่าอ้อมกอด

กอดคือผ้าห่มที่มีหัวใจ......

(ซ้ำ * )

 

น้องหมาฉันชอบกินทุเรียนมากๆ มีอยู่ครั้งหนึ่ง ซื้อทุเรียนมา แค่เดินผ่านหน้า ทุเรียนก็ออกจะห๊ามห่าม ไม่มีกลิ่น

แต่เหมือนมันจะรู้ เดินหางสวิ่ง วิ่งมาแต่ไกล ส่งสายตาให้กันปิ๊งๆ

 

นั่นแน่ ไวเหลือเกินนะจ๊ะที่รักของฉัน จมูกเธอเนี่ยะสุดยอดจริงๆ

สุดท้ายก็ต้องโยนให้กิน

คนกิน หมาก็กิน

เฮยยยย

แล้วทำไมอาหารหมา คนอย่างฉันถึงไม่ยอมกินน้า

 

 

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันจำได้ว่า

พี่ชายฉันกลับบ้านเร็ว ปกติเราจะเลี้ยงน้องหมาไว้หน้าบ้าน เพราะว่าเจ้าตัวนี้มันแอบซุกซน

ชอบรื้อถังขยะเอาเศษขยะมาเล่นที่โซฟา แม่กับพี่ชายก็ลงมติว่า ให้เลี้ยงนอกบ้าน

 

โธ่.... น้องไบร์ทน่าฉงกะฉานเหลือเกินน....

 

เวลาเรากลับมาบ้าน มันจะระริกระรี้ วิ่งมาหา เห่าโฮ่งๆ เหมือนจะบอกว่า

กลับมาแล้วเหรอ ขอหนูเข้าบ้านด้วยคน เอ๊ยยย ด้วยตัวน้าค้า

 

แล้วก็ยกมือไหว้ไปเรื่อยๆ จนกว่าเราจะให้เค้าเข้าบ้าน

 

แหม่ ... ถึงขนาดนี้แล้วจะไม่ให้เข้าบ้านก็กะไรอยู่ ว่ามะ..

 

งวดนี้พี่ชายกลับบ้านเร็วกว่าเราเป็นพิเศษ น้องหมาก็ได้เข้าบ้านเหมือนกัน

แต่งวดนี้พี่ชายสุดที่เลิฟ ดันปิดประตูมุงลวด ลงกลอนเหล็กที่ด้านใน

แล้วฉันจะเข้าบ้านได้ไงละ

น้องหมาก็ยืนเห่าทักทาย ยกมือไหว้เหมือนเดิม

แต่ต่างกันตรงที่ วันนั้นน้องหมาอยู่ในบ้าน ส่วนฉันนั่งเกาะประตูมุงลวดอยู่ข้างนอก มองน้องหมาที่ส่งสายตาปริบๆ

เหมือนกับจะบอกฉันว่าเข้ามาบ้านเร็วๆ สิคะอาเจ้ขา อ้อ!! มาเกาพุงหนูด้วยนะคะ

แล้วก็เห่าไป ยกมือไหว้ไปเรื่อยๆ ส่วนหางก็สวิงเป็นปีกเฮลิคอปเตอร์ตามปกติ

ฉันเลยบอกน้องหมาไปว่า เออ...รู้แล้วๆ อยากเข้าไปเหมือนกัน แต่เข้าไปไม่ได้

แล้วฉันก็ตะโกนบอกพี่ชายให้รีบมาเปิดประตูข้างล่าง

 

โหหหห นานมากๆ เพราะว่าพี่ชายสุดที่เยิฟเค้าอาบน้ำอยู่

โอ้แม่เจ้า

นับเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเหลือเกิน (ประชดนะ จะบอกให้)

 

วันนี้พอเท่านี้

เรื่องหมาๆ ฉบับน้องหมาของฉันคงยังไม่จบ ยังคงมีต่อไปเรื่อยๆ ^_^ ถ้าฉันยังอยากจะเขียนต่อไป ^_^ หุหุ

ฉันมีน้องหมาหนึ่งตัว

อายุก็แก่แล้วละ

ฉันได้มันมาตั้งแต่มันยังเด็กๆ เพิ่งคลอดออกจากคอก

ฉันได้มันมาเมื่อตอนฉันเอ็นสะท้าน ติดที่ม.เกษตร ปี 42 นับรวมปัจจุบันนี้ก็เกือบ 9 ปี แล้วสินะที่มันอยู่กับฉัน

 

มันเป็นสุนัขพันธุ์พุดเดิ้ล สีน้ำตาล นิสัยของมันน่ารักและขี้อ้อน

มันมักแอบรำคาญเด็กตัวเล็กๆที่มักเข้ามาจับนู่นนี่

มันมักจะแอบแง่มๆใส่

หนูๆที่เข้าใกล้ระวังตัวให้ดี น้องหมาของเราจะกัดเอา ฮ่าฮ่า

 

ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้าน มันมักจะจดจำเสียงฝีเท้าของคนที่เข้ามาได้ว่า คนนี้คือเจ้าของหรือว่าไม่ใช่

คนนี้คือคนที่เข้ามาที่บ้านบ่อยๆ หรือว่าคนนี้เป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

เจ้าพุดเดิ้ลตัวนี้จะจดจำได้เป็นอย่างดี แม้ไม่ต้องเห็น

 

และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง

คนที่ให้อาหารและคอยเกาพุงให้มัน

 

มันจะเข้ามาประจบประแจงเป็นพิเศษ

มันชอบมานอนหงาย ให้คนเกาพุงมันเสมอๆ

ฉันนะขี้เกียจจะเกามันแล้วละ

แต่ก็ต้องเกา เพราะทนกับสายตาที่ส่งมาเป็นประกายไม่ได้... วิ้งๆเชียว..

 

ยิ่งเวลาฉันกลับมาบ้าน

เสียงเห่าอันเป็นเอกลักษณ์ของสุนัขพันธุ์นี้ เสียงปรี๊ดสุดๆๆ พร้อมกับหางที่ดีดสวิงหมุนเหมือนใบพัดเฮลิปคอปเตอร์

ทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้ เวลาฉันกลับบ้านมาเหนื่อยๆ แค่เห็นหน้าเจ้าตัวนี้แล้วก็อดขำไม่ได้

 

ที่น่าตลกคือ ตอนที่มันเห่าแล้วเสียงดังมากจนฉันรำคาญ

ฉันเคยบอกมันว่าเงียบ มันกลับไม่หยุด

ฉันก็เลยใช้คำว่า Shut Up

โอ้แม่เจ้ามันหยุดได้ไงเนี่ยะ

หมาฝรั่งค๊าบบบพี่น้องงงงง

สุดยอด อะ ฟังภาษาประกิดออกด้วยแฮะหมาของฉัน โอ้แม่เจ้าโว้ยยยย...

 

เรื่องราวน้องหมาเป็นอย่างไรแล้วฉันจะกลับมาเขียนใหม่นะ ^_^

 

กล้วยไม้ฉันซื้อมาเมื่อเดือนที่แล้วได้สอนอะไรบางอย่างให้แก่ฉัน

สภาพต้นที่ซื้อมามันไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไร ใบเหี่ยวไม่มีราก ลำต้นก็เหี่ยวโทรม

แต่บัดนี้มันออกดอกเล็กๆ 3-4 ดอก มีรากเล็กๆสีขาวเกาะต้นไม้

เหมือนมันกำลังบอกฉันว่า

บางครั้งคนเราที่บอกว่าทุกข์ใจ แล้วก็เสียใจเสียดายวันเวลาที่เกิดขึ้น

กลับสู้กล้วยไม้ต้นนี้ไม่ได้เลย เพราะมันพยายามสู้ชีวิต จากต้นที่อ่อนแอ

มาตอนนี้มันสามารถก้าวข้ามความตาย และคงอยู่บนโลกบนนี้ด้วยความหวังและมอบของขวัญที่แสนน่ารัก

มอบเป็นของขวัญเตือนสติฉันได้ดี

 

ฉันมีความทุกข์ทั้งเรื่องงาน เรื่องหัวใจและเพื่อน

ฉันคิดและเชื่อมาเสมอว่า คนเราถ้าไม่เคยเผชิญความทุกข์ ความกลัว ก็จะไม่สามารถก้าวข้ามความเป็นมนุษย์

แต่วันนี้สิ่งที่ฉันได้สัมผัสและรับรู้จากคนรอบข้าง ทั้งเพื่อน พี่ ญาติพี่น้อง และสิ่งที่อยู่รอบตัวฉัน

พวกเค้าเหล่านั้นได้สอนฉันเพิ่มเติมว่า

ไม่ใช่ว่ามีแค่ 2 อย่างนั้นแล้วจะก้าวข้ามขั้นการเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ

แต่เราต้องพยายามข้ามและฟันผ่าอุปสรรคที่เข้ามาทดสอบเราให้ได้ด้วย

ที่สำคัญเราสามารถรู้ทันความรู้สึกของเราได้มากน้อยแค่ไหน

พวกเค้าสอนให้ฉันรู้ว่าอย่าไปแคร์คนที่ไม่เห็นความสำคัญของเรา

เราต้องผ่านสิ่งเหล่านี้ไปให้ได้ ด้วยความทรนง อย่าท้อแท้

ฉันเข้าใจความหมายของพวกเค้าที่พยายามบอก

ฉันยอมรับว่าวันนี้ฉันยังทำไม่ได้เต็มที่แต่สักวันหนึ่ง

ฉันขอให้สัญญากับตัวฉันเองว่า ฉันจะต้องข้ามสิ่งเหล่านี้ไปได้และเป็นคนที่ร่าเริงสดใสขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

วันนั้นฉันจะกลับมาอย่างสง่างาม

สักวันหนึ่ง ฉันต้องทำให้ได้ ฉันขอสัญญากับตัวฉันเอง

 

 

 

พี่เค้าบอกมาว่า

คนเรา

ในโลกที่มีความวกวน ในโลกที่ทุกคนต้องดิ้นรน
ที่สับสนร้อนรนจนใจนั้นแสนเหนื่อย
ในโลกที่ความทุกข์ท้อใจ ได้เดินผ่านเข้ามาเรื่อย ๆ
จนบางครั้งไม่รู้จะข้ามไปเช่นไร

แต่ยิ่งชีวิตยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบยิ่งเจอ
กลับทำให้ฉันยิ่งคิดในใจ

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ
เธอคือกำลังใจเดียวที่มีไม่ว่านาทีไหน ๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบอะไร
ฉันก็รู้ว่าฉันอุ่นใจ ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ... ตรงนี้

ในอุปสรรคที่มากมาย

ในความหวาดหวั่นที่วุ่นวาย
ในอนาคตในปัจจุบันและอดีต

ในความเจ็บปวดที่ต้องเจอ ที่ไม่เคยพ้นไปสักที

และยังไม่รู้พรุ่งนี้ต้องเจอกับเรื่องใด

แต่ยิ่งชีวิตยิ่งผ่านยิ่งได้พบยิ่งเจอ

กลับทำให้ฉันยิ่งคิดในใจ

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ

เธอคือกำลังใจเดียวที่มีไม่ว่านาทีไหน ๆ

ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบอะไร

ฉันก็รู้และฉันอุ่นใจ ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ตรงนี้

แต่ยิ่งชีวิตยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบยิ่งเจอ
กลับทำให้ฉันยิ่งคิด แน่ใจ

ฉันดีใจที่มีเธอ ...
.....
ฉันดีใจที่เคยมีเธอ แม้วันนี้จะไม่มีเธออยู่กับฉันแล้ว แต่เค้าคนนี้น ยังคงอยู่ในความทรงจำตลอดไป
เพราะมันช่วยให้ฉันยังมีกำลังใจอยู่ต่อไปบนโลกใบนี้ได้

การได้กลับมาอยู่กับตัวเอง แม้บางครั้งจะรู้ว่าจิตใจของเรามีการกระเจิดกระเจิงออกนอกลู่นอกทางไปบ้าง

แม้เพียงชั่วเวลาเดียวสั้นๆเท่านั้น อย่างน้อยก็ทำให้ฉันรู้สึกได้ว่าจิตใจสงบ และเมื่อจิตใจเราสงบ ทุกอย่างก็จะอิสระ